Wie in Voorburg de schop in de grond zet, komt vooral zandgrond tegen. Het oude Voorburg ligt op dezelfde zandrug waarop de Romeinen hun weg en nederzetting Forum Hadriani bouwden: stevig, doorlatend en met een beperkt cunet prima te bestraten. Richting Essesteijn, Bovenveen en de lager gelegen Broekslootzone loopt die zandrug uit in klei op veen, waar zwaardere verharding een dieper cunet en geotextiel vraagt om zetting binnen de perken te houden.
Halfverharding van gebroken materiaal blijft op een doorlatende zandondergrond goed begaanbaar, doordat er geen water op de laag blijft staan dat het oppervlak week maakt. Werken rond een bestaande boom in Voorburg West vraagt op zand aandacht voor wortels ver buiten de kroonrand, want in droge zandgrond spreidt een boom zijn wortels breder dan de kroonprojectie doet vermoeden. Het afkoppelen van een regenpijp kan op zand vaak met een eenvoudige grindkoffer, mits de uitmonding ver genoeg van de fundering blijft om uitspoeling langs het bouwwerk te voorkomen. Herstel van een verzakking begint op zand met ontgraven tot onder de zwakke laag; alleen zand bijvullen onder de klinkers laat dezelfde plek binnen een jaar opnieuw zakken.
De waterhuishouding weegt hier net zo zwaar als de grondsoort. De Vliet en de Broeksloot bepalen het waterbeeld; de polders ten oosten van de zandrug hebben een lager peil en worden apart bemalen. Bij het opnemen van oud straatwerk komt de werkelijke funderingsdikte aan het licht, en op percelen met een matige stand blijkt die vaak dun maar droog en nog bruikbaar. Een verzakt keermuurtje of een oude tuinbeschoeiing bezwijkt vaak door water dat erachter blijft staan, zodat herstel begint bij de afvoer achter de wand en niet bij de wand zelf.