De ondergrond in Oegstgeest bestaat overwegend uit zandgrond, en dat bepaalt hoe het werk hier wordt opgebouwd. De oude kern ligt op een strandwal met kalkarm geestzand: goede draagkracht, nauwelijks zetting en een cunet van 30 tot 40 cm volstaat meestal onder terras of oprit. In de lager gelegen polderwijken Poelgeest, Haaswijk en De Morsebel zit onder de ophoging veen op klei, waar bestrating juist wél naar de randen wegzakt en extra voorbelasting of een dikker zandbed nodig is.
Een tuin op zand vraagt bij aanleg om opbouw van vochtbufferend vermogen; zonder organische stof in de bovenste dertig centimeter droogt de beplantingslaag in Oegstgeest binnen een week zomerweer uit. Voor een gazon op zand is een mengsel met roodzwenkgras en hard zwenkgras kansrijker dan een zode die volledig op Engels raaigras leunt, dat bij aanhoudende droogte als eerste terugvalt. Een wadi op zand in Oegstgeest loopt na een bui meestal binnen een etmaal leeg, zodat de bodem van de wadi eerder om droogtebestendige beplanting vraagt dan om moerasplanten. De grondopbouw blijft in de aanleg gelaagd: schrale zandondergrond onderop en een verbeterde teellaag daarboven, zodat wortels de diepte in groeien in plaats van in een dun rijk laagje te blijven steken. Een vijver boven de grondwaterstand houdt op zandgrond alleen water met een folie of een afdichtende laag; een uitgraving zonder afdichting staat na een droge periode grotendeels leeg. Een sleuf voor beregening of verlichting is in zand snel gegraven, maar moet laag voor laag worden aangevuld en aangedrukt, anders tekent het trace zich binnen een jaar als een geul in het gazon af.
Naast de bodem telt het water mee. De Oude Rijn, het Oegstgeesterkanaal en de sloten van de omliggende polders bepalen het waterbeeld, terwijl de strandwalkern duidelijk hoger en droger ligt dan de polderwijken eromheen. Beregening is hier geen vanzelfsprekendheid, al zakt het grondwater in een droge zomer buiten het bereik van jonge wortels; een watertappunt bij de aanleg meenemen scheelt later opnieuw openbreken. Een wadi of grindkoffer werkt bij deze standen het grootste deel van het jaar, maar loopt in een natte winter trager leeg, zodat de beplanting erop zowel droogte als tijdelijk natte voeten moet verdragen. Een tuin op zo'n perceel vraagt zelden drainage over het hele oppervlak; gericht ontwateren van de plekken waar het water blijft staan werkt beter dan een dekkend buizenstelsel.