Uw natuurvriendelijke oevers in Nootdorp

Elke opdracht in Nootdorp start met de vraag wat kleigrond op dit perceel toelaat. Rond Nootdorp is het veen vanaf de zestiende eeuw weggebaggerd en zijn de ontstane plassen in de achttiende en negentiende eeuw drooggemalen, waardoor de oude zeeklei onder het veen weer aan het maaiveld kwam. Die droogmakerijklei draagt redelijk, maar ligt laag: reken op water in de cunetsleuf en leg drainage aan onder terrassen en opritten voordat je gaat straten.

Een ecologische oever komt op klei trager tot ontwikkeling dan op zand doordat de kale bodem eerst dichtslaat; inzaaien of aanplanten van oeverplanten versnelt de bedekking. De plas-draszone werkt op klei vanzelf, omdat de dichte ondergrond het water in die zone vasthoudt en de waterstand meebeweegt met het peil in de watergang. De overgang van water naar land wordt op klei vaak in twee knikken gelegd: een vlakke natte zone en daarboven een steiler droog deel dat maaibaar blijft. Grond die bij het verflauwen van een oever in Nootdorp vrijkomt blijft bij voorkeur binnen hetzelfde werk; toepassing elders vraagt een melding en inzicht in de kwaliteitsklasse van de partij.

De waterhuishouding weegt hier net zo zwaar als de grondsoort. De drooggemaakte veenpolders rond Nootdorp liggen onder NAP en worden permanent bemalen, met een dicht slotennet en de recreatieplas de Dobbeplas aan de dorpsrand. Golfslag en de zuiging van vaarverkeer halen grond weg in een smalle strook vlak boven en onder de waterlijn, en juist daar begint de afkalving. Afkalving begint doorgaans op de plek waar de grasmat het water raakt: de zode wordt daar ondergraven en het overhangende deel zakt later in het water.