Hovenier en grondwerk in Linschoten

Rivierklei langs de Oude Rijn en de Hollandsche IJssel bestaat uit zandige oeverwallen en zware komklei, vaak binnen een enkel perceel. De grond is voedselrijk en draagt beter dan veen, maar laat weinig water door, krimpt en zwelt met de seizoenen en is maar een deel van het jaar goed werkbaar.

Het dorp is gebouwd op de stroomrug waar de Lange Linschoten overgaat in de Korte Linschoten, maar de scheve toren van de Sint-Janskerk, die in 1877 wegens verzakking werd ingekort, bewijst dat die kleirug minder draagkrachtig is dan hij oogt. Direct ten oosten begint komklei en westelijk komt rietveen voor, dus zwaardere verharding of een tuinmuur vraagt hier per perceel een controle van de draagkracht en vaak extra voorbelasting. Midden in het dorp gaat de Lange Linschoten over in de Korte Linschoten; dit riviertje en de bijbehorende polderweteringen bepalen de waterhuishouding van het Linschoter veenweidegebied.